whatever อะไรก็ช่าง

ตั้งแต่กลับมา Freiburg นี่ เมื่อสัปดาห์ที่แล้วนอกจากไปเรียนแล้ว ตอนเย็นยังตระเวนไปตามบ้านเพื่อนเพื่อหาข้าวกิน เนื่องจากยังไม่ได้ช็อปอาหารเข้าบ้าน แต่สัปดาห์นี้ เริ่มอยู่ตัวแล้ว เลยเริ่มทำกับข้าวกินเอง เริ่มจากแกงจืดผักกาดขาวใส่มะนาวดอง ตามมาด้วยขนมจีนแกงเขียวหวานเนื้อ ส่วนพรุ่งนี้คงไม่พ้นไก่เหนียวต้ม จิ้มน้ำปลา

นอกจากนี้ ยังทำแซนวิซปลาแซลมอนรมควันปาดน้ำพริกปลาดุกเพิ่มรสชาดไปกินที่มหาวิทยาลัยด้วย อ๊ะ ๆ อย่าคิดว่าแค่นี้จะอยู่ท้องสำหรับกลางวัน ปล่าวเลย ไอ้แซนวิชที่ทำไปเนี่ยะเอาไว้กินช่วงเบรค แล้วกลางวันก็ไปกินที่โรงอาหารกันอีก ก่อนจะกลับบ้านหรือไปทำธุระต่อ

(( บรรยากาศในห้องเรียน ))


พักนี้อากาศไม่ค่อยดี ฟ้าครึ้ม ๆ ฝนตก ๆ มืด ๆ อึม ๆ ทั้งวัน เป็นมาสัปดาห์กว่าแล้วตั้งแต่กลับมาเนี่ยะ เพื่อน ๆ ไม่สบายกันหลายคน ส่วนเราที่ติดเชื้อมาจากน้องแนนตั้งแต่ฟิลิปปินส์ ป่านนี้ยังไอแค่ก ๆ มีเสลดติดคออยู่เลย ... เชื้อมันแรงจริง ๆ ฟระ

หลังจากการเดินทางกว่า 18 ชั่วโมงตั้งแต่ กทม. ถึง Freiburg เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ... ตอนนี้เปิดเทอมแล้ว! วันแรกของชั้นเรียน นักเรียนคุยกันให้เจี๊ยวจ๊าวทั้งห้อง เหมือนเราไม่ได้เจอกันมานาน ก็คิดถึงกันเป็นธรรมดา

วิชาที่เรียนอยู่นี่ Research Skills เราได้เป็นติวเตอร์ด้วย งานก็ไม่ยากนัก แค่เอาโปรเจคเตอร์จากคณะมาห้องเรียนและเอาไปคืน (แต่ไอ้ที่ยากคือการตื่นนอนเช้ากว่าปกติ) แล้วก็ประสานงานระหว่างอาจารย์กับนักเรียนในห้องเรื่องบทเรียนและการบ้าน ... วิชานี้เช็คชื่อด้วย .... หึหึหึ ขาดไม่ได้อยู่แล้ว เลยโชคดีไป ไม่งั้นได้มีโบ๋กันมั่งแหละ

กลับมา Freiburg ครั้งนี้รู้สึกมั่นใจ ประมาณว่านี่ก็บ้านฉันอีกหลัง เดินทางไปไหนมาไหนไม่ติดขัดแล้ว ไปซื้อข้าวซื้อของก็รู้แหล่ง แถมอากาศตอนนี้ดันจำเป็นต้องคุ้นเคยอีก (หนาวซะ ......) ก็นะ เหลืออีกแค่ปีเดียว ตระหนักดีอยู่ว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก ต้องรีบคิดแผนออกเดินทางถี่ ๆ ซะแล้วสิ หุ หุ หุ

เพิ่งได้ข่าวเมื่อวานจาก Facebook ของพี่จินว่าเจ้าจีจี้ หมาคลองวาฬ ตัวเมียสีดำ ตาแป๋วแหวว นิสัยร่าเริง ขี้อิจฉานิด ๆ ไม่ชอบถูกจับเข้ากรง ... สิ้นลมเสียแล้ว เกิดจากการที่มันสุขภาพไม่ค่อยดีอยู่แล้ว อยู่ ๆ มันก็นอนหลับจากไป

ฟังแล้วก็อึ้ง ๆ ...

ตอนที่เราไปฝึกงานที่คลองวาฬอยู่ 2 เดือน เจ้าจีจี้จะมานอนเฝ้าใต้ถุนบ้านทุกวัน ให้อาหารมื้อเย็นกันจนคุ้นเคยรู้เวลา พี่แสงว่าจีจี้มันกัด แต่เราไม่เคยโดนซักกะนิด ดึงเห็บ ลูบหัว ลูบหางกันได้สบาย

ก็ขอให้จีจี้หลับให้สบาย หมดเวรหมดกรรมกันซะที ... แล้วเราจะจด "จีจี้" หมาขี้เล่น อยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป

(( จีจี้ ณ โรงเพาะหอย ศูนย์วิจัยและพัฒนาประงชายฝั่งประจวบคีรีขันธ์ ))

Malapascua Island อยู่ห่างจากเกาะ Cebu ประเทศฟิลิปปินส์ไปประมาณครึ่งชั่วโมง เกาะนี้ไม่ใหญ่ไม่โต ไม่มีรถยนต์วิ่ง แต่มีปะการังและทรัพยากรทางทะเลที่สมบูรณ์สุด ๆ



ที่นักดำน้ำต้องถ่อ (จากกรุงมะนิลาบินไปลงสนามบิน Cebu ชั่วโมงครึ่ง จากสนามบินนั่งรถต่อไปท่าเรือ 3-4 ชั่วโมง แล้วนั่งเรือขึ้นเกาะอีกต่อ) เดินทางกันไป ก็ด้วยที่ว่ามี dive site ที่เรียกว่า Monad Shoal มีฉลามหางยาว (Thresher Shark) มาว่ายวนให้คนที่อยู่ใต้น้ำ 20 เมตรกว่า ๆ ดูกันแต่เช้าตรู่ ... แหกขี้ตาตื่นกันตั้งแต่ตีสี่ ลงน้ำตีห้า!!!

ตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง เริ่มติดหวัดน้องแนนมา เช้าวันที่สามเจ็บคอมาก เหมือนจะมีไข้ เลยไม่ได้ตื่นไปส่องฉลามกับเค้า (คนตื่นสายแบบเรา แพ้ทางจริง ๆ) เพราะเมื่อวันก่อนหน้าเห็นฉลามได้แว่บเดียวไปแล้ว 1 ตัว เลยคิดว่าพอใจแล้ว .... และแล้วปรากฎว่าวันที่ไม่ได้ไปดูนั้นมันมาว่ายวนซะ 2 ตัวนานจนจบไดฟ์ เง้อ ... อดเห็นเต็ม ๆ เลย

ขอบคุณพี่พิงค์ที่จัดทริป ขอบคุณ Tata ไดฟ์มาสเตอร์ที่ลีดดีทุกไดฟ์ น้องแนนบัดดี้รู้ใจ เพื่อน ๆ พี่ ๆ นักดำน้ำร่วมก๊วนที่ไม่เตะฟินจนปะการังกระจาย และร้าน Thresher Shark Diver ที่จัดการดูแลให้การดำน้ำเป็นไปอย่างราบรื่น

ขณะนี้ จมูกตัน ตั้งแต่เครื่องลงจอดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว บ่ายนี้หูยังอื้ออยู่เลย เฮ้อ ...

Carolina เพื่อนที่เรียนที่เยอรมันด้วยกันมาเที่ยวเมืองไทย ได้น้องแนนโดดงานช่วยขับรถให้พาไปเที่ยวอยุธยากันเมื่อวันจันทร์ วันนั้นแดดเปรี้ยงสุด ๆ ร้อนแบบเผาขน กินน้ำไปหลายลิตร แถมเต่าเหม็น ๆ หลายตัวเริ่มออกมาเพ่นพ่านช่วงบ่ายแก่ ๆ ... ดีนะที่น้ำไม่ท่วมวัด ไม่งั้นได้มีปล่อยเต่ากันมั่งล่ะ ฮ่ะ ๆๆ

(( นาน ๆ จะมีรูปถ่ายคู่กับน้องแนนซักที ดูซิ 30 คนไหนยังแจ๋วกว่ากัน ))

คนไทยรักในหลวง ... คำกล่าวนี้ในความเห็นของเราแล้ว เชื่อได้ว่าเป็นความจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์

ด้วยพระองค์ทรงทำประโยชน์ให้ชาติบ้านเมืองและพสกนิกรของท่านอย่างที่นักการเมืองก๊กไหน คนไหนก็ทำให้ไม่ได้เหมือน ดังที่ท่านได้ดำรัสไว้ครั้งขึ้นครองราชย์ว่า "เราจะครองแผ่นดินโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม" ผิดกับนักการเมืองที่ได้ "สาบานตน" ตอนเข้ารับตำแหน่ง แต่กลับผิดคำสาบานโกงกินบ้านเมืองกันมาทุกยุคทุกสมัย

ขณะนี้ ในหลวงทรงพระประชวร ... ท่านชรามากแล้วจึงเป็นเรื่องธรรมดา่ของมนุษย์ที่หนีไม่พ้น เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย ตามหลักศาสนาพุทธ ทว่า ความดีของท่านที่คนไทยและชาวโลกได้เห็นประจักษ์กันแล้วนั้น จะยังคงจารึกอยู่ไม่จบสิ้น

มนุษย์สังขารไม่เที่ยง แต่ความดีนั้นเที่ยงแท้นัก ขอจงทรงพระเจริญอยู่เป็นมิ่งขวัญปวงชนชาวไทยตลอดไปเทอญ

(( พสกนิกรร่วมกันลงนามถวายพระพรที่โรงพยาบาลศิริราช รวมถึงเราด้วย ))

อายุเดือนกว่า ๆ แล้ว ผ่านไปแป๊บ ๆ มีหลานให้แกล้งเล่นได้อีกคนนึงแล้ว

ตอนแรกชื่อน้อง "ขนม" เพราะพ่อชื่อ "หนุ่ม" แม่ชื่อ "โขม" แต่พ่อหนุ่มไม่ชอบชื่อขนมนี้ เพราะกลัวลูกสาวจะโดนชิม เลยเปลี่ยนชื่อน้องเป็นแนวแอ็คชั่น (คิดเอาว่ามาจาก action team กรีนพีซ) มาเป็นชื่อ "นาว" หมายถึงได้ทั้ง มะนาว และ NOW ที่แปลว่าเดี๋ยวนี้ (เช่น Act Now! 555)

ก็ยังดูไม่ออกว่าน้องนาวหน้าเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่ แต่มันก็คือส่วนผสมของความรักและความตั้งใจที่ทั้งคู่เค้าผลิตขึ้นมาแหละ ... เราไม่มีลูกเองมั่ง ก็ต้องไปเที่ยวชื่นชมลูกคนอื่นอย่างนี้แหละดีแล้ว ไว้ไปเล่นกันตอนที่เค้าอารมณ์ดี ขี้แตกงอแงก็ส่งคืนแม่มันไป ฮ่ะ ๆๆๆ สบายใจ

(( น้องนาวที่ง่วงสุด ๆ แต่พ่อหนุ่มต้องให้นั่งเพื่อรอเรอก่อนเพราะเพิ่งกินนมหมดไป สังเกตว่ามือพ่อหนุ่มใหญ่กว่าหน้าลูกอีก เหอ เหอ เหอ ))

ไปดูศิลปะในนาข้าวอินทรีย์ที่ปลูกโดยกรีนพีซที่จังหวัดราชบุรีมาเมื่อวันจันทร์กับแอ็คชั่นทีม อะเมซิ่งดี

รู้มาตั้งแต่ตอนอยู่เยอรมันแล้วว่าทางทีมงานจะปลูกข้าวอินทรีย์กันเพื่อรณรงค์ให้ประเทศไทยปลอดข้าวจีเอ็มโอ แล้วก็ได้ติดตามความก้าวหน้าผ่านทางเวบไซต์และการบอกเล่าของอาสาสมัคร แต่คราวนี้ได้มาดูทุ่งนาของจริงที่มีข้าวเจ้าออกรวงสีทองรวมกับข้าวเหนียวต้นดำพันธุ์จากสุรินทร์ให้เห็นกับตา วันนั้นแดดไม่แรงนักแต่ก็ร้อนอบอ้าวได้ใจ (พายุเข้า ฝนตก ถนนเละสุด ๆ) สนุกสนานกันไปกับพี่น้องกรีนพีซที่คิดถึง

(( บุญแป๋งกลางทุ่งนา ))


(( เพื่อน ๆ และลูกหลานกรีนพีซ ))


ส่วนวันนี้ บ่ายนี้เลย หลังบ้าน มองออกไปจากหน้าต่างห้องนอนตัวเอง เห็นเต็ม ๆ !!!

รถเกี่ยวข้าวในที่นาที่ออกรวงสีทองแล้วเช่นกัน เสียงเครื่องจักรรถดังมาก ... ดังจนการงีบกลางวันโดนรบกวน  พอโผล่หน้าออกไป อะเมซิ่งอีกแล้วครับท่าน แบบว่า ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านนี้ ยังไม่เคยเห็นชาวนาหรือผู้ใดเข้ามาในที่นานอกหน้าต่างนั่นเลย จะเห็นก็แต่ดินที่โดนไถไว้แล้ว แล้วต้นข้าวที่ไม่เคยเห็นคนหว่านก็ขึ้นมาเรื่อย ๆ จนวันนี้ได้เห็นการเกี่ยวข้าวของเค้า

เมล็ดข้าวทั้งรวงร่วงตกพื้นไปตั้งเยอะ ก็รถมันเก็บเกี่ยวได้ไม่เนียนเหมือนใช้มือเกี่ยว แต่ใช้เวลาเก็บผลิตผลน้อยกว่าหลายเท่านัก ไม่ต้องมายืนฝัดข้าวหรือให้ควายเหยียบอีกต่างหาก แล้วแม่เราก็เลยสงสัยว่ามันจะคุ้มกับค่าน้ำมันและค่าแรงที่จ้างมาหรือเปล่าเนี่ยะ ... นั่นน่ะสิ ไม่รู้เหมือนกัน

(( รถเกี่ยวข้าวเสียงฟ้าคำรามรบกวนการงีบ ))


(( นกพิราบเอย นกกระจอกเอย และนกต่าง ๆ เอย บินมารุมกินเมล็ดข้าวที่เหลือกันใหญ่เลย หวังว่าพวกมันจะไม่ตายคาหลังคาบ้านเหมือนที่เคยเจอเพราะโดนยาพิษจากนาข้าวเน้อ ))

อีกเหตุผลหนึ่งที่ชอบ GreenDay

 

และแล้วปาร์ตี้ก็ต้องมีอันเลิกรา การฝึกงานที่คลองวาฬของเราก็ต้องจบลงเช่นกัน

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้แต๊ดแต๋อยู่ในศูนย์ฯ ต้องโบกมือลาทั้งน้องหอยมือเสือและเจ้าหน้าที่ผู้ร่วมงานที่น่ารักทุกคนในอีกไม่ช้านี้แล้ว คิด ๆ แล้วก็ใจหายเหมือนกัน สองเดือนนี่มันผ่านไปเร็วจริง ๆ

ก็ต้องขอขอบคุณพี่จิน (จินตนา นักระนาด) ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่งประจวบคีรีขันธ์ ที่รับนักศึกษาตัวน้อย ๆ ตาดำ ๆ มาไว้ในอ้อมใจ และพี่น้อย (แน่งน้อย ยศสุนทร) ผู้ก่อตั้งเวบ saveoursea.net ที่แนะนำให้ติดต่อไป และก็ขอขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่อยู่ในศูนย์ที่ให้การต้อนรับและสอนงานจนได้รับความรู้บางส่วนติดไป

ไม่สัญญาว่าจะกลับมาเยี่ยมอีก แต่จะมาหาเมื่อมีโอกาส ... แล้วเจอกันอีกเมื่อชาติต้องการ

(( งานวันสุดท้ายกับเกด แจ็ค จี๊ด และต้อง ))